Γράφει ο Αναστ. Ι. Τριπολίτης 1 , Ιατρός, πρ. Πανεπιστημιακός, πρ. Πρόεδρος της
Ελληνικής Αγγειολογικής Εταιρείας, και… φίλος του Μπιλ Γκέιτς 2
Αγαπητή «ΕΣΤΙΑ» και Αγαπητή κ. Στέλλα Θεοδώρου,
(η κυρία που γράφει για τον Μπιλ Γκέιτς στην «ΕΣΤΙΑ»)
Έχω γεννηθεί το 1941 (αρκετά χρόνια μεγαλύτερος του Μπιλ
Γκέιτς) και διανύοντας σήμερα το 85 ο έτος της ηλικίας μου, θεωρώ
υποχρέωσή μου να υπερασπιστώ την τιμή και την υπόληψη ενός ατόμου
(εν προκειμένω του Μπιλ Γκέιτς), το οποίο άτομο με βοήθησε σε
δύσκολες στιγμές χωρίς να γνωριζόμαστε προσωπικώς!…
Τελειώνοντας λοιπόν το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
και τη στρατιωτική μου θητεία ως Αξιωματικός του Πολεμικού (Βασιλικού,
τότε) Ναυτικού, είχα την τύχη να εκπαιδευτώ ως Γενικός Χειρουργός στο
«ΛΑΪΚΟ» Νοσοκομείο («Βασιλεύς Παύλος», τότε) υπό τους αειμνήστους
σήμερα Νικόλαο Χρηστέα και Παναγιώτη Μπόλα, ο οποίος Μπάλας με
πάντρεψε ερχόμενος στη Χίο και ο οποίος είχε μεταφέρει τις πρώτες
γνώσεις – τότε – της Αγγειολογίας και της Αγγειοχειρουργικής από το
Χιούστον της Αμερικής στην Ελλαδίτσα μας.
Αφού έζησα εκπαιδευόμενος 12 χρόνια στο «ΛΑΪΚΟ» και θέλοντας
να εκπαιδευτώ στην Αγγειοχειρουργική, ταξίδεψα (έφτασα, αν προτιμάτε)
στο Νοσοκομείο Χάμερσμιθ του Λονδίνου, όπου παρέμεινα επί (σχεδόν)
1 Αναγκάζομαι να γράψω τίτλους, διότι έχουν σχέση με το θέμα.
2 Όχι, δεν τον γνωρίζω προσωπικώς, αλλά… (διαβάστε σας παρακαλώ το κείμενο!)
4 χρόνια, εκπαιδευόμενος στη Γενική και Αγγειακή Χειρουργική! Όμως,
σαν να μη μου έφθαναν αυτά που έμαθα στην Αθήνα και το Λονδίνο,
μαθαίνοντας ότι στην Αμερική «γεννιούνται»»(!) οι υπέρηχοι, πήγα και…
μέχρι το Σηάτλ, όπου παρέμεινα για (σχεδόν) 2 χρόνια!…
Εκεί, ενώ είχα κατάλυμα (σπίτι) που μου παραχώρησε το εκεί
Πανεπιστήμιο (Γεώργιος Ουάσινγκτον, Βρετανική Κολομβία), τα
υπόλοιπα έξοδά μου τα πλήρωνα… από την τσέπη μου. Τα χρήματα
αυτά τα μετέφερα από κάποια τράπεζα της Νέας Υόρκης και η διαδικασία
απαιτούσε κάποιο χρόνο. Έτσι, κάποια στιγμή, άργησαν να έλθουν στο
Σηάτλ, με αποτέλεσμα για 1-2 μέρες να μείνω σχεδόν… νηστικός! Σε
ερώτηση των συναδέλφων μου «γιατί δεν τους συνοδεύω στο φαγητό»,
απήντησα ότι «κάνω… δίαιτα»!… Μόλις το έμαθε ο Προϊστάμενός μου
(Ευγένιος Στράντνες, εκ Νορβηγίας, ο Θεός να τον αναπαύσει) με
φώναξε στο γραφείο του και με ρώτησε «πόσα χρήματα ξοδεύω
μηνιαίως». Εγώ του απήντησα ότι «420 δολάρια μηνιαίως είναι αρκετά για
μένα».
Από την επομένη ημέρα, βρέθηκα με μισθό… 1.200 δολαρίων
μηναίως(!). Σε ερώτηση, «ποιος πληρώνει για μένα» μου απήντησαν ότι
«ο γείτονάς μας ο Μπιλ Γκέιτς που ζει σε απόσταση αναπνοής από το
πανεπιστήμιο, πληρώνει για τον Έλληνα που πρώτος έρχεται στη δουλειά
και τελευταίος φεύγει»!… (πράγματι, δεν έχω καβαλήσει το καλάμι, είμαι
ένα μέτριο μυαλό, αλλά πάντα πρώτος πήγαινα και τελευταίος έφευγα
από τη δουλειά μου!…).
Για να μη σας κουράζω άλλο. ΔΕΝ έκανα παρέα με τον Μπιλ
Γκέιτς, μια φορά τον είδα από μακριά, αλλά παρακολουθώ κατά καιρούς
το τι προσφέρει στην κοινωνία, τι προσφέρει στους συνανθρώπους του
και τον θαυμάζω!…
Αγαπητοί και Αγαπητές, αφήστε τον Μπιλ Γκέιτς ήσυχο και
ασχοληθείτε με τον «πλησίον» σας, γιατί υπάρχει πολλή δυστυχία γύρω
μας!… Όσον αφορά την «ΕΣΤΙΑ» και τη κ. Στέλλα Θεοδώρου,
ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ διότι μας μόρφωσαν, πραγματικά!…
Με εκτίμηση,
Αναστ. Ι. Τριπολίτης
Ιατρός-
Αγγειοχειρουργός
